(.......

shak7 — Wed, 17 Sep 2008 11:52:53 GMT

خوش باشيد با اين داگويلستان

وقتي نه راه پس داري و نه راه پيش ، وقتي كه يه راه بيشتر نداري و پناه مي بري به يه شهر فانتزي با آدماي واقعي كه همشون چپ چپ بهت نگاه مي كنن ( خب حق هم دارن لابد ، چون غريبه نديدن تا حالا ) چكار مي‌توني بكني ؟ وقتي كه بهت اعتماد ندارن بايد اعتمادشون رو جلب كني بايد بهشون بقبولوني كه تو خوبي و اين اصلن مهم نيست كه اونا خوبن يا نه ، اين اصلن مهم نيست كه به تو ثابت شده كه اونا خوبن يا نه ، براي اينكه بهشون ثابت كني خوبي مجبوري رختاشون رو بشوري براشون غذا بپزي ظرفاشونو بشوري براي پيرمردهاي كورشون آواز و شعر بخوني ( راستي اون پيرمرده بالاخره كور بود ؟ حس لامسه ش كه خيلي خوب كار مي كرد پست فطرت ) زميناشونو شخم بزني ، كون بچه هاشونو بشوري ، به بچه هاي بي ادبشون درس و مشق ياد بدي ، حالا بعد از اين مصيبت ها واست راي مي گيرن كه بموني يابري ( خير سرشون ) حالا ديگه بهت اعتماد كردن حالا ديگه مي‌توني بموني بعد از اين همه خرحمالي بايد هم بموني ، يه ديلاقي هم كه به خيار چنبر گفته زكي عاشق اين دخترك ميشه كه آبروي هرچي عاشق رو مي‌بره ، حالا ديگه وقتشه ، وقتشه كه سكه‌ي مردم داگويل بيفته بالا و چرخ بخوره عين سيب ، عين همون سيب‌هايي كه گِريس بينشون پناه گرفت تا به آزادي برسه ، سكه چرخ خورد و چرخ خورد و افتاد تو دستاي گريس ، اما اون روي كثيف و چندش آور و اصلي ِ سكه .

مردم همه جا يكي هستند ، خونخوار و وحشي مثل درنده ها ، اما توي يه شهر كوچك اونا رام تر و اهي ترند .

حالا ديگه بايد مراقب باشي حالا وقتشه كه تمام هويت و احساس و روح و روانت رو بذارن زير پاشون و لگدت كنن ، بايد حواست باشه رو خيابوناي خياليشون پا نذاري ، بايد پشت درهاي خياليشون منتظر بموني ، تو نبايد از رو پل خياليشون رد بشي چون اهل اينجا نيستي ، آره اهل اينجا نيستي ، چون حالا يه گوساله اي ازت آتو داره ، حالا بايد همه جوره سرويس بدي اون خيار چنبر هم كه فقط پشت مرزهاي اين شهر فانتزي راه ميره و به كتابش كه قراره بنويسه فكر مي كنه اي ريدن به همچين عاشقي ......

نمي دونم اون سكانس شكستن عروسك ها رو چند بار ديدم ولي هربار اشك من در اومد و نمي دونم اون زنك چطورانتظار داشت كه اشك گريس در نياد ياد يكي از سكانس هاي فيلم كيشلوفسكي افتادم ( فيلمي كوتاه درباره عشق ) اون سكانس كه تومك ميره رو پشت بوم و دو تا تيكه يخ ميذاره رو گوشهاش ...

نمي دونم تحقير و كشتن احساس چجوري مي تونه از آدمي كه به خاطر عروسك هاي دست سازش اشك مي ريخت سنگ خارايي بسازه كه وقتي شهري با آدمهاي واقعي رو جلوي چشماش به رگبار مي بندن خم به ابرو نياره

اين فيلم رو كه مي ديدم مدام اين ترانه ي رضا صادقي تو گوشم بود :

توي اين غربت پر گرگ و هراس / دارم عين ماهيا جون مي كَنم

خسته م از تظاهر ايستادگي / جاي دندون هزار گرگ به تنم

اسلحه رو مي ذاره رو شقيقه ي همون خيار چنبر و بَنگ بَنگ

درست يادم نيست شايد هم بَنگ ... فكر كنم اينجوري بهتر باشه چون دوتا گوله حيفه كه حروم ِ اون خيار چنبر بشه .

شنيدم كه داگويل رو از رو كتاب دل سگ اثر بولگاكف ساخته شده هنوز فرصت نكردم اين كتاب رو بخونم يعني چند باري دست گرفتم كه بخونم ولي رو مودش نبودم و ولش كردم بدجور تو حس و حال فيلم بودم اميدوارم كتاب هم به خوبي ِ فيلم باشه

از داگويلستان فقط يه سگ مي مونه و بس

داگويلستان همه جا هست ، تهران ، ابرقو ، علي آباد كتول ، حومه ي لندن ، پاريس ، بور كينا فاسو .. چه ميدونم همه جا هست .....

ما كدوم روي سكه ي داگويلستان هستيم ؟

shak7 — Sun, 07 Sep 2008 20:52:18 GMT

در سراشيبي ِ تابستان به سوي پاييز

هنوز جلوي در اتاق بابا بزرگ بودم كه ديدم خودش با دو تا ليوان چاي قيقاج كنان و آژير كشان اومد سمت در و گفت باز كن اون بي صاحاب مونده رو دستم سوخت

_ بذار من برسم چقدر مهمون نواز شدي .. سيني رو هم واسه اينجور وقتا گذاشتن

در اتاق رو باز كردم .. يا حضرت جرجيس !!... بمب افتاده اينجا ؟ بدتر از بار انداز من بود وسط اتاق يه لپ تاپ خوشگل ديدم كوله پشتيمو همونجا انداختم و نشستم زمين

_ چه لپ تاپ خوشگلي ... از كجا كف رفتي كلك ؟

بابا بزرگ يه نگاه قزن قورتكي ِ خفن ناك به من كرد .. گفتم خُُبه حالا نمي خواد تريپ يوحنا برداري بالاخره تو و رفقات رو مي شناسم ديگه ... داشت مي رفت بيرون گفتم هي گوساله كجا ؟من تازه اومدم ... گفت نديدم قابلمه غذات زير بغلت باشه بالاخره يه چيزي بايد كوفت كنيم يا نه ؟

_ آهان ا زاون لحاظ .. ببينم مگه شما اينجا از اون موتورها كه غذا ميارن ندارين ؟... تازه مگه اين ساعت مي خواي غذا بخوري ؟

بابا بزرگ گفت : مشنگ ميرم خرت و پرت بخرم ... هله هوله .. ميدوني كه چيه ؟

- اين يكي رو جون خودت بدجور حاليمه فقط بگو اين خوشگله عيب و ايرادش چيه ؟

يه ربعي داشت توضيح ميداد گفتم بي خيال بابابزرگ بگو ايرادش چي نيست؟ تو دو دقيقه سرو ته قضيه رو هم آورد .. خنديدم و گفتم زدي به كاهدون كه خره .. زد پس ِ كله م ... گفت چيزي نمي خواي بيرون ... گفتم نه .. چرا چرا .. آب نبات چوبي يادت نره .. پفك ، شربت معده ، عرق نعنا ، تمبر هندي .. بابا بزرگ : چه ربطي به هم دارن اينا ؟ گفتم ربطش تو بي ربطي شه

يه چرخي تو بار اندازش زدم ... تلي از ته سيگار ، دشنه اي زنگ زده ، چشم گاوي در ديس ، سفره اي بوسيده ، برج لندن در مه ( عكس رو درميارم برج لندن رو مي خوام چه كار برج ايفل بايد باشه آخ اگه تو هم تو اين قاب بودي كه ديگه مي شد باقلوا ) چي مي گفتم؟برج ايفل در مه جان لنون در باران سها در بي حرفي رود سن در يك قاب .... متروي سن ژقمن قهوه ي سن ميشل پرسه اي در پيگل ...اما ، كافه ها بي لبخند ، اينو خوب ميدونم

بودا كه سرجاش بود .. كتابا زباد شده بود .. عكسا كم شده بود .. بلوز داشت مي خوند .. اِ ، عمو هدايت چرا رفته رو سقف ؟ فكر كنم دفعه ي بعد كه بيام رو پشت بوم يه صندلي گذاشته و عمو رو فرستاده اون بالا حموم آفتاب بگيره ...

بابا بزرگ برگشت با كلي خرت و پرت هنوز نيومده رفتم سراغ آب نبات چوبي ها .. مثل هميشه با سينما استارت زديم با موسيقي گرم شديم و با ادبيات گاز داديم و به بي خيالي كه رسيديم تخته گاز رفتيم تو فلسفه ... حالا مگه ول كن بوديم ...

_ قيييييييييز ... فكر بد نكنيد ... صداي موبايلم بود نمي دونم كي بود اس ام اس داد ... اسمارتيز هات يادت نره ... ول كن هم نبود ... دو سه تاشو انداختم بالا ... بابا بزرگ هم دو تا انداخت بالا ... گفتم : اِ نا قلا اسمارتيزاي تو چه خوش آب و رنگه يه دونه بده ببينم چه مزه ايه ... گفت تضمين نشده ست ها ... گفتم بي خيال تضمين سيخي چند ؟ ... دراز كشيده بود رو زمين و سيگار دود مي كرد بسته ي سيگارشو مينداختم بالا گفتم مي خوام ببينم چند تا چرخ مي خوره گفت خره اون سيبه كه چرخ مي خوره نه پاكت سيگار .. گفتم دنيا خر تو الاغي كه هست شايد پاكت سيگار هم چرخ خورد چند دقيقه اي سكوت كرديم و بعد گفتم : بابا بزرگ مشكل كجاست چرا مثه خر تو گل وا مونديم ؟... يه نگاه به عكس عمو هدايت انداختم گفتم راه درست رو اون رفت.. يه نگاهي هم به عكس بودا انداختم : يا اين يكي ؟... جوابي نداد ... گفتم گوساله با توام، گفت : هيچ كدوم مشكل اينجاست اشاره كرد به سرش گفتم نه مشكل اينجاست اشاره كردم به قلبم .. سرشو چرخوند گفت كجا ؟ گفتم دير رسيدي ديگه حال ندارم بگم ... بالش رو پرت كرد طرفم .. كتاب هايكوها رو پرت كردم طرفش ... گفتم يادته يه اتاقك داشتي ؟ يه دفعه عين ملخ جست زد و نشست .. گفتم هُششششش چته عين خر جفتك ميندازي ... گفت آره يادش به خير يادته ؟ چقدر خوش بوديم چقدر خر بوديم چقدر مشنگ بوديم اون روزا ... منم جست زدم و از رو تخت اومدم پايين و پهن شدم رو زمين ... گفتم حالا برو دو تا قهوه ي غليظ درست كن تا حس نوستالوژيمون حسابي بره بالا منم مي گردم و يه آهنگ تريپ غم پيدا مي كنم و مي شينيم و هاي هاي گريه مي كنيم خوبه ؟ كتاب هايكوها رو كه پرت كرده بودم پرت كرد تو سرم بالش رو پرت كردم طرفش گفتم جون بابا بزرگ دلم مي خواد بزنم پس گردنت مثل اون روزا اصلن شديم عين اون روزا خردرالاغ يادته ؟ فقط دو تا قهوه ي بي شيرو شكر كم داريم

شب بالش رو دادم دستش و گفتم شرمنده بايد بري تو هال بخوابي مي توني اين لپ تاپي كه كف رفتي هم با خودت ببري من مي خوام وبلاگم رو آپ كنم با اين كامپيوتر ذغالي ت كار دارم ... گفت خيلي الاغي تو هنوز اون باطل در باطل در پيت رو داري ؟ گفتم نه تبديل به هيجده چرخش كردم دادم بوق بنزي هم واسش وصل كردن فقط حيف كه مسافرام كم شدن ناي بالا اومدن ندارن .. گفت عيب نداره عوضش اونايي كه ميان بالا پاي ِ سفرن ...آخرين پاتكش هم زدوبسته ي سيگارشو پرت كرد طرفم ... نشستم پشت مونيتور به اون روزا فكر مي كردم واقعن خوش بوديم علي بي غم به ما مي گفتن چرا نمي تونيم چرا نمي تونيم عين آدم زندگي كنيم ؟چرا نمي تونيم عين آدم دو كلمه با هم حرف بزنيم؟مگه يه سر چقدر سنگيني داره كه نمي تونيم رو شونه هامون تحملش كنيم؟مگه چي ازمون كم ميشه كه گوشمون رو دربست بذاريم در اختيار اوني كه دلش سنگين شده از حرف كه يه چيزي مثله سيب فندق گردو اصلن بگو چغندر يا هر كوفت ديگه تو گلوش گير كرده؟ مگه قراره چقدر تو اين دنياي كوفتي زندگي كنيم كه اينقدر برج و بارو دور خودمون كشيديم ؟چرا اينقدر بين خودمون فاصله انداختيم؟ چرا داريم عين گوسفند فقط دورو وَر ِ خودمون نشخوار مي كنيم؟ چي ازمون كم ميشه اگه مي تونيم دست نوازشي رو سر يكي بكشيم؟ اگه با گفتن " دوسِت دارم " يكي رو به سرخوشي مي رسونيم چرا خر بازي در مياريم و همين جمله رو دريغ مي كنيم ؟.. گذاشتيم براي كِي ؟ براي تو گور ؟ چرا تا فرصت هست دستامون رو تو دستا ي هم گُم نمي كنيم قبل از اينكه دستامون تو دستاي سرد گور گم بشه .... گم بشيم .. گم بشيم همه مون اگه نمي تونيم مرحم و محرم باشيم براي درداي هم ...

پستچي برقي ميگه دوتا نامه داري ..باز مي كنم ..يكي هم انگاري از اون سر دنيا دلش گرفته .. نشسته و خاطره هاش رو زيرو رو كرده و شايد تو سرو كله ي يكي هم زده انگاري يكي هم اون سر دنيا مثل ما به مرض يادته يادمه گرفتار شده .. نوشته :

گم و گيج و تلخ و بي گذشته ام

توي شهري كه پناه داده به من

از كدوم طرف ميشه به هم رسيد

به كدوم لهجه تو رو داد بزنم

تو نامه ي دوم هم فقط اين رو نوشته :

تو رو پيدا كردم امشب بعد شبهاي مصيبت

بعد ِ دل بريدن از من بعد ِ دل بستن به غربت

روي compose كليك مي كنم ... دل دل مي كنم ... انگشتم رو ميذارم رو لبم و ميذارم رو مونيتور و رو اون ضربدر قرمز كليك مي كنم مرده شور اين كليك ها رو ببرن كه شده تمام زندگي ِ ما ... قول داده بودم ، گره بي گره .

اينجا رو كه ديگه سوت و كور شده آپ مي كنم .. اصلن نمي دونم اين جفنگيات به درد كي مي خوره ؟ دراز مي كشم رو تخت بسته ي سيگار بابا بزرگ رو ميندازم هوا ببينم چند تا چرخ ميخوره ........مي خوام ببينم دنيا چقدر خر تو خر شده كه بسته ي سيگار چرخ بخوره عين سيب ؟ يه سيگار از توش مي افته .. درست رو صورت من.....

کنج ِ دنج ِ آرامش ِ من

shak7 — Wed, 20 Aug 2008 13:41:18 GMT

به دنيا نيامده ايم كه دلتنگ هم باشيم

عاقبت آن روز رسيد . آن روز كه پشت اش سه ماه كش و واكش بود . سه ماه اصرار و انكار . اصرار از من و انكار از تو . از من اصرار بود كه مي دانستم سهم تو بيرون از اين سرزمين و جغرافياي آشناي اش است و انكار از تو كه مي دانستي براي پيدا كردن سهم ات بايد قيد اين گربه ي دوست داشتني را بزني اما نمي دانستي قيد دلت را هم بايد بزني يا نه ؟ مني كه مي گفتم اين دو خط ، اين دو رشته با هيچ گره اي به هم وصل نمي شوند ، توي ايستگاه مترو ايستاده بوديم ، ريل قطار را با چشم دنبال كرديم و توي سياهي ِ تونل ادامه شان را نديدم اين دو خط موازي تمام شهر را دور مي زنند ، كنار هم ، اما هيچ وقت به نقطه ي تلاقي نمي رسند . به سياهي ِ تونل خيره شدي ، برگشتي و خود ِ خسته ات را رها كردي روي صندلي و انگار كه زمزمه ي ذهن مرا شنيده باشي گفتي : تو ادامه ي ريل هاي توي تونل رو ديدي ؟ كي مطمئنه كه تو اين سياهي ،ريل ها هيچ وقت به هم گره نمي خورند ؟.

من اين سوي شهر نشسته بودم ، توي اتاق كوچكم ، و خاطره هاي بزرگ ِ تو را از درو ديوار اتاق جمع مي كردم . دست خط ات كه بين كارت پستال ها بود را تا

مي كردم ، قاب ها را از نگاهت خالي مي كردم ،طنين آهنگ ها را پاك مي كردم :

" هنوزم قبله ي معصوم نمازي"، "تو رو كه مي نويسم دست من خوش بو ميشه" ،

" مرا ببخش اگر رفيق و يار نبودم" ، " تو چشات يه دنيا رازه ، رازي كه نميشه فهميد " كاغذ آب نبات چوبي هارا كه لاي كتابهاي نيمه خوانده مانده بود بر ميداشتم ، و دست مي كشيدم روي يادگار نوشته هاي تو كه روي صفحه ي اول كتابها جا خوش كرده بودند : براي تويي كه نمي دانم چگونه دوستت نداشته باشم ؟ اين كتاب براي تو كه يادم باشد بي هوا بگويم ، باش ... و تو آن گوشه ي شهر ، شايد چمدان رفتن ات را جمع مي كردي ... من اينجا بهانه ي تو را داشتم ، بهانه مي گرفتم زنگ تلفن را كه بي صدا مانده بود ، غبار نشسته روي ميز را ، لامپ سوخته را ، چاي جوشيده را ،‌ ولي تو مثل من نبودي ، اگر مثل من بودي كه زنگ تلفن بلند نمي شد ، صدايش فقط براي من با تمام زنگهاي ديگر فرق داشت .. هنوز بغض ات توي دلت بود و به گلويت نرسيده بود .. چمدانت را جمع كردي ؟

مي خواستم بپرسم ولي نتوانستم ، گفتي مي خواهم بروم خاطره هايم را از گوشه گوشه ي اين شهر جمع كنم ... رفتيم .. باهم رفتيم تا خاطره هايمان را جمع كنيم ، مثل هميشه از دربند ، از آن جاده ي خاكي ، از آن كوه كه تهران از بين خميازه اش پيدا بود شروع كرديم ، از حياط امامزاده صالح ، ازروي سنگفرش هاي تمام خيابان ها كه با هم پرسه زده بوديم ، از پشت ميز كافه هاي شهر ، نگاه تلخ مرا از فنجان

قهوه ات برداشتي براي سوغات ِ رفتن ، لبخند شيرين ات را از توي فنجان قهوه ام برداشتي و گذاشتي تو ي دستم ، از لابلاي كتاب هاي تمام كتابفروشي ها خاطرات را جمع كرديم ...رفتيم رفتيم رفتيم ... مگر تمام مي شد .. مگر تمام مي شد اين خاطره ها .. سنگين شده بوديم .. سنگين قدم برميداشتيم ... من هنوز روي پا ايستاده بودم ، اما لرزش زانوهاي تو را مي ديدم .. بغضي كه گلويت را نشانه گرفته بود ..دلم براي شانه هايت كه بايد تنها اين بار را مي كشيد سوخت .. غروب بود ، سنگين بوديم ، سنگين از خاطره ها ، دلتنگ بوديم ، دلتنگ ِ فاصله ها ..

دست راست ات گره خورد به دست راستم ، آخرين گره بود كه ميدانستيم باز

مي شود و اول ِاين دوراهي هر كدا م از ما مثل جاده اي تنها مي رود تا نمي دانم به كجا برسد ...بغض ات از ته دلت آمده بود بالا و رسيده بود به گلويت ... طرح لبهايت ماند روي دست راست من ، و من خودم را روي پنجه ي پا كشيدم بالا تا لبهايم را برسانم به پيشاني ات ، و طرح لبهاي من ماند روي پيشاني ات ، همه چيز در دو ثانيه اتفاق افتاد و چقدر كشدار و سنگين است خاطره ي اين دو ثانيه ... نقش بوسه ات را با خودم آوردم ، آوردم براي تمام روزهايي كه قرار بود بي تو بيايند و هنوز هم گاهي نگاه مي كنم به پشت دست راست ام و نقش محو ِ بوسه ات را مي بينم و دست مي كشم روي آن و تو طرح بوسه ام روي پيشاني ات را با خودت بردي ، بردي براي روزهايي كه نمي دانستي چند روزش روز مباداست ...گره دستهايمان پاره شد .. بغض ِ در گلو مانده ات توي چشم هايت موج برداشت و شكست ...

و من هنوز اينجا توي ايستگاه مترو ايستاده ام و نگاه مي كنم به ريل هاي قطار ، خم مي شوم و نگاه دلتنگ ام را گره مي زنم به ريل ها تا بروند توي سياهي ِ تونل و دور شهر بچرخند و از خط كشي ِ مزرها بگذرند و روي تمام فاصله هايي كه بين ما افتاده پا بگذارند و برسند به تو كه شايد ايستاده اي توي ايستگاه اُپرا يا ويكتور هوگو و نگاه مي كني به ريل هاي قطار ، تا خم شوي و نگاهم را باز كني از ريل ها و پشت ِ‌ خيسي ِ آنها بخواني : به دنيا نيامده ايم كه دلتنگ هم باشيم .

دلم نمياد تا پاييز و اولين بارون پاييزي اين پست بره پايين به خاطر همين پست جديد رو اینجا آپ كردم

shak7 — Sun, 17 Aug 2008 18:40:18 GMT

كتاب به شرط چاقو

يه چند وقتي مجسمه ي تمام قد ِ گيريبايدوف شده بودم ( يه چيزي تو مايه هاي چرا آب تو تلمبه ست چرا گوشت كوب قلنبه ست چرا در ديزي بازه ) تو حالت سگيسم سعي مي كنم كه از جلوي آينه هم رد نشم و پرم به پر كسي نخوره ولي وقتي گيريبايدوف مي شم دلم مي خواد يكي باشه كه چهاركلمه حرف نا حسابي باهاش بزنم .... ليلا هر روز زنگ مي زد و تو هاگير واگير كارهاي خودش نه تنها دليل وجود آب تو تلمبه و قلنبه بودن گوشت كوب رو توضيح ميداد حتا مي خواست دنبال حياي گربه هم بگرده كه ديگه من كوتاه اومدم .. خلاصه حس و حال " ولو " داشتم .. يعني دلم مي خواست فقط ولو بشم .. رو تخت ، رو كاناپه ، رو زمين ، تو راه پله ... وقتي هم كه تو اين پوزيشن هستم تنها كار مثبتي كه ميشه انجام داد كتاب خوندنه ... نمي دونيد چه لذتي داره يه پارچ چاي بذاري كنار دستت و يه كوت كتاب هم كُپه كني كنار تخت( به اين ميگن واج آرايي ؟) و كنترل ضبط هم بذاري كنارت و هي چاي بخوري و هي كتاب بخوني و هي موسيقي گوش بدي .. تو اين روزاي گيريبايدوفي كتاباي زيادي خوندم فعلن اين دو تا رو داشته باشيد :

كجا ممكن است پيدايش كنم

هاروكي موراكامي

نشر چشمه

2200 تومان

نمي دونم كافكا در كرانه رو خونديد يا نه .. رمان فوق العاده اي بود .. هرچند من با پايان بنديه باسمه ايش مشكل داشتم و اصلن دلم نمي خواست اينقدر بازاري تموم بشه ولي منو بدجور شيفته ي " آقا هوشينو " كرد ... مي خواستم ببينم موراكامي به همون خوبي كه رمان مي نويسه ، داستان كوتاه هم مي نويسه يا نه ؟ بايد اعتراف كنم كه فوق العاده بود و همينجوري از سر اتفاق و ناچاري و حس خود بزرگ بيني و خود كوچيك بيني و ... نويسنده نشده .. اگه زياد دنبال قصه نيستيد و دوست داريد با يه نويسنده قدم بزنيد و چيزهايي كه ديده شما هم ببينيد و زياد هم تو قيد و بند رسيدن به مقصد و "حالا چي ميشه ؟ " و " حالا اين اونوقت يعني چه ؟" نيستيد اين كتاب رو بهتون پيشنهاد مي كنم ..

از متن كتاب : چه چيز قيافه اش عجيب بود ؟ واقعا نمي توانم بگويم . چهره ي زيبايي نيست ، اما زشت هم نيست . از آن چهره هايي هم نيست كه مردم بگويند كاراكتر دارد ..... يك بار سعي كردم تصويرش را نقاشي كنم ، اما نتوانستم، يادم نيامد چه شكلي است آن جا نشستم و مداد را روي كاغذ نگه داشتم اما حتا يك خط هم نتوانستم بكشم . شوكه شده بودم . ... البته مي توانم او را تشخيص دهم حتا تصاويري پراكنده از او در ذهنم دارم اما وقتي به نقاشي كردن رسيد فهميدم هيچ چيز چهره اش را به ياد نمي آورم چه كار مي توانستم بكنم ؟ اين شبيه برخورد با يك ديوار نامريي بود ....

زن تسخير شده

دونالد بارتلمي

نشر مركز/ 1650 تومان ( اون پنجاه تومان خيلي مهمه يادتون باشه پول خرد

دم دستتون باشه تا مثل من مجبور نباشيد ته كفشتون هم واسه خاطر 50 تومان بگرديد )

بارتلمي از اون معجون هاي عجيب و غريبه ... نويسنده اي كه قصه گويي و روايت هاي خطي رو نفي نمي كنه اما يه جور خاصي مسخره شون مي كنه .. چيزي كه واسم جالبه اينه كه بارتلمي بيشتر سوژه هاش رو از شعرها و گفتگوهاي روزمره و حتا گاهي تبليغات پيدا مي كنه و اين سوژه ها رو با نمادها و اطلاعات علمي و فلسفي خودش قاطي مي كنه و داستان مي نويسه .. يعني براي خواننده اي كه دنبال قصه ست ، قصه ميگه ، ولي تو لايه ي زيرين ِ داستان هاش وادارت مي كنه كه باهاش كلنجار بري چون مي خواد حرف ديگه اي رو بزنه ... كارهاشو دوست دارم چون بايد باهاش دست به يقه بشي و گاهي نمادها ش رو مثه پازل كنار هم بچيني تا به چيزي برسي ... خلاصه اينكه اگه دوست داريد يه نويسنده مختون رو بذاره تو فرقون و دور ِ اتاق بچرخونه و گاهي وقتا هم مجبورتون كنه سرتونو بكوبيد به ديوار و موهاتونو پُت پُت كنيد اين كتاب رو حتمن بخونيد . اين كتاب رو به شرط چاقو براتون معرفي كردم ( بازهم يه چيزي تو مايه هاي بابا تو ديگه كي هستي ؟) يكي از داستان هاش رو اینجا گذاشتم تا اگه يه وقت رفتيد و خريديد و خوشتون نيومد تن ِ خاندان و ايل و تبار منو تو گور نلرزونيد .

shak7 — Mon, 04 Aug 2008 08:52:27 GMT

هرجور خواستي زندگي كن ولي با شكوه بمير

وسط زمين بازي وايساده بودم و به اون الاغي نگاه مي كردم كه توپ رو مثه بچه ي قنداقي زده بود زير بغلش و با تمام زورش مي دويد ... انگار داشت زو بازي مي كرد ... يكي از هدفون ها رو از تو گوشم در آورده بودم براي شنيدن قد قدهاي احتمالي و تو اون يكي گوشم محسن نامجو داشت مي خوند : بگو بگو كه چكارت كنم بگو .... گفتم تو بگو آخه وسط زمين بازي جاي خوندن ِاين آهنگه ؟... خلاصه دست به كمر وايساده بودم و رفته بودم تو نخ اون الاغ كه حضرت فيل هم نمي تونست توپ رو ازش بگيره كه يه دفعه زارپ ، زرپ ، شاتالاق ( هر كدوم رو كه دوست داريد بخونيد ) توپ خورد تو سرم و من هم زرپ ، زرت ، شاتالاپ ( هر صدايي كه دوست داريد روش بذاريد) افتادم زمين و فيلم برفكي شد و چند دقيقه اي هيچ تصويري نداشتم ... چشمامو كه باز كردم كنار زمين دراز كش بودم و اول از همه اندازه ي يه تيم ملي، كله، بالاي سرم ديدم و اولين جمله اي هم كه گفتم اين بود : كدوم پست فطرتي ، نشونه گيريش اينقدر معركه ست ؟

يكي از بچه ها يه بطري بزرگ آب معدني زده بود زير بغلش و داشت رو صورت من آب مي ريخت ، آب كه چه عرض كنم ، انگار دوش باز كرده بودن و يه جورايي از دوش ِ بعد از تمرين راحتم كرد ... صداي مهناز رو شنيدم كه عربده كشيد : بيايد چشمامو باز كرد ، زنده ست !!!!! مي خواستم بگم احمق مگه قرار بود بميرم ؟ .. اين همه سال ( بازم گير نده چه همه سال؟) سينه خيز نيومدم كه با يه تو پ فزرتي بميرم ... مرگ من بايد با شكوه باشه .. با شكوه و رشك برانگيز ... مثلن يه جايي مثل قله ي كليمانجارو ... بعد از روزها كوه نوردي و صخره نوردي و دره نوردي و نوردي هاي ديگه ، وقتي كه به قله مي رسم و مي خوام از تو كوله پشتي م پرچم ايران رو در بيارم و بكوبم بالاي قله ، يه دفعه ببينم كه پرچم يادم رفته و همينجور كه دور خودم دارم مي چرخم و فكر مي كنم كه چه گِلي بايد به سرم بگيرم يه كوهنورد ديگه كه ترجيحن ايتاليايي باشه با قدو قُبال رعنا و پوست برنزه ي شفاف و چشمهاي سياه و خلاصه يه چيزي تو مايه هاي جورج كلوني بياد جلو و بگه مي تونم كمكتون كنم ؟( تخيل كه ديگه كنتور نميندازه ) و بعد من بگم ببخشيد شما پرچم اضافي نداريد ؟ و اون هم بگه دارم ولي پرچم فرانسه رو دارم( از همين خل مشنگيش خوشم اومد ) البته يه پرچم آمريكا هم هست كه اندازه ش كوچيكه و به درد قله نمي خوره ، و بعد من بگم اشكال نداره همون پرچم بوركينافاسو رو بديد ، بعد اون پرچم رو كه زيرش نوشته MADE IN CHINA در بياره و من بكوبم رو قله و بعد بگه يه قهوه ميل داريد ؟ و رو قله پاي دره بشينيم و قهوه بخوريم و به غروب آفتاب نگاه كنيم و بعد بميرم ( البته قبل از مردن يادم باشه حتمن به شيدا بگم اون داستان مزخرفم رو كه برداشتم و قول دادم كه دوباره بذارمش حتمن ميذارم ولي براي اينكه ضايع نشم يه چند وقت ديگه اين كار رو انجام ميدم ) خب حالا مي تونم بالاي قله بميرم البته با اين شرايط فكر نمي كنم ديگه تمايلي به مردن داشته باشم ... خداييش اگه شما بوديد تو اين شرايط مي مرديد ؟ مگه اينكه مختون پيچيده باشه ... خلاصه ديروز تا شب به خاطر اون ضربه ي لعنتي دور خودم گيج مي خوردم و به روشهاي رويايي مردن فكر مي كردم ... به هرحال اگه هوس كرديد بميريد ، دست نگه داريد ، چون ممكنه يه راه با شكوه تر براي مردن پيدا كنيد .....براي مردن هميشه وقت هست ولي براي رويايي مردن بايد فرصت كافي براي فكر كردن داشته باشيد ....

shak7 — Thu, 31 Jul 2008 08:50:18 GMT

من مثل حس گمشدگی سرسام آورم

shak7 — Wed, 23 Jul 2008 16:24:47 GMT

بگير و ببند و امانش مده

من بازم حرفي واسه گفتن ندارم ولي حرفم يه چيزايي واسه گفتن داره يعني اگه اينو نمي گفت همچين ته حلقومش گير مي كرد ...

براي دوستان جوان داستان نويس يا جواناني كه مي خواهند داستان بنويسند يا داستان نويساني كه مي خواهند جوان شوند و البته داستان هايي كه از پيري خسته شدن و مي خواهند جواني كنند يه پيشنهاد دارم

بنويسيد (هنر كه نكرديد، اگه ننويسيد هنر كرديد ) يعني هرچي دلتون مي خواد بنويسيد .. اديبانه فاضلانه عارفانه عاشقانه مومنانه زيركانه بند تمبونانه طنزانه بزن در رو آنه جينگيلي مستانه فاخرانه تاجرانه ظالمانه ( اين خيلي مهمه ) يعني هرجور كه دوست داريد بنويسيد و تو قيد و بند قواعد آكادميكانه هم نباشيد .. يعني اگه وسط يه داستان كاملن رئال دوست داشتيد پاتونو دراز كنيد تو سوررئال خب پاتو نودراز كنيد داستان خودتو نه . .. يا اگه وسط هق هق شخصيت داستانتون اون يكي شخصيت داستانتون دلش خواست بزنه تو گوش اون شخصيت داستانتون كه داره هق هق مي كنه( همينجوري بي دليل) بذاريد بزنه چكارش داريد ؟ حتمن يه چيزي ميدونه كه داره ميزنه ديگه .... يا اگه لوكيشن شما جاده ي شماله و آقا و خانم دوست دارن ماشينشونو كنار كوير پارك كنن خب بذار پارك كنن ... داستان كه ديگه نبايد قوانين راهنمايي رانندگي داشته باشه... تو داستان كه نبايد جريمه بشيم ... اگه آقاي داستانتون تو عكس موهاي افشون و پريشون داره ولي يه جايي دوست داريد كچل نشونش بديد خب اين كار رو بكنيد .. نذاريد گفتن اين چيزا تو دلتون بمونه چون به قول يونگ ميره تو ناخودآگاهتون و يه جايي خِرتونو مي چسبه و ديگه نمي دونم چكارتون مي كنه ... ما ( يعني شما ) قرار نيست دنيا رو نجات بديد ... قرار نيست تو ي ادبيات اتفاق خارق العاده اي بيفته .. هر اتفاقي كه بايد مي افتاده، افتاده پس نسخه هاي ميرزا صادقي و مامان سيمين و عمو هدايت و بابا همينگوي و گابو جان و اوني كه اسمشو نيار برفكي ميشي ( غلامحسين ساعدي ) و عزيز دلم سلينجر و ..... ول كنيد ... دو دستي بچسبيد به روايت خودتون و اگه وسط ميدون جنگ هوس توت فرنگي كرديد سپر و سر نيزه تونو بذاريد زمين و بريد دنبال توت فرنگي چون همه ي قصه ها گفته شده و هر چقدر هم كه كفگيرتونو بچرخونيد ته ديگ چيزي پيدا نمي كنيد( سرك نكش من قبلن نگاه كردم هيچي نيست ) ... گفتني ها هم اون بالايي هايي كه گفتم ، گفتند .. خلاصه اينكه اگه يه مهمونيه خيلي آنچناني و مكش مرگ من دعوت شديد كه بايد با مه شكن وارد خونه بشيد و وسط دود چپق و سيگار ، بشينيدو فرت و فرت قهوه بخوريد و به افاضات پسا پَست مدرنانه ي يه جماعت ِ توهم بالا گوش بديد و درست تو همين لحظه تنگتون گرفت ، رو درواسي نكنيد و با صداي بلند ( نه اينقدر بلند ديگه ) بگيد : ببخشيد توالتتون كجاست ؟... چون كليه هاتون روشنفكري !!!! سرش نميشه ..

پا وبلاگي : اين نسخه اي كه پيچيدم فقط واسه داستان بود .. در مورد شعر لطفن به كار نبريد چو قضيه ش كاملن فرق مي كنه البته منظورم شعريه كه همچين آدمو مست مي كنه .. نه شعرايي كه تو مايه هاي پوتين و سرباز و آه و ايناست

پسا پاوبلاگي : كامنتدوني ندارم چون تو اين نظريه هيچ شك و ترديدي نيست ... فحش خورم هم ديگه مثه قديما ملس نيست ( ميدونم الان داري با غيظ نگام مي كني ... حقيقت تلخه ؟ به من چه ربطي داره ؟ تلخي ِ حقيقت هم من بايد گردن بگيرم ؟)

پس از پسا پاوبلاگي : اين چند وقت اخير به طرز فجيعي كامنتهام كم شده .. اوضاع اينترنت خرابه ؟ بلاگفا ناكار شده ؟ قراره جنگ بشه ؟ چي به چيه ؟ كي به كيه ؟.. خلاصه چه خبره اين روزا ؟

shak7 — Sun, 20 Jul 2008 06:47:18 GMT

به اين سادگي ول كردي رفتي

هُشششششششششششَ....چته ؟

چه مرگت شده باز جانور ؟... ميدونم كه به قلبت ريده شده ولي چاره اي نيست بايد واقعيت رو قبول كرد ..مگه نمي گفتي چشمام ديگه بزرگ شدن ديگه خودشونو خيس نمي كنن ؟

_ ول كن ... چشمام اگه پير هم بشن گاهي دوست دارن خودشونو خيس كنن شايد ياد بچگي هاشون مي افتن

تو هم اگه عاشق شدن و ترديدت رو با ساز هامون كوك مي كردي .. اگه قرار بود يه گُهي بشي و هيچ پخي نشدي ... اگه آويزون و خسته بودي ... اگه منتظر يه معجزه حتا يه معجزه ي كوچيك بودي مي فهميدي چي مي گم .....تو ميدوني ، انسان از آن چيزي كه بسيار دوست ميدارد خود را جدا مي سازد يعني چي ؟ميدوني در اوج تمنا نمي خواهد ، دوست ميدارد و در عين حال مي خواهد متنفر باشد اميدوار است اما اميدوار است كه اميدوار نباشد همواره به ياد مي آورد اما مي خواهد فراموش كند .... بازم بگم؟ چيه باز مرده پرست شدم ؟... نه ... خودت هم ميدوني كه زنده ش هم دوست داشتم كسي كه ترس و لرز رو انداخت به جونمون كسي كه گفت درد و راز و رمز و عشق رو تو كدوم كتاب پيدا كنيم كسي كه گفت مخمون رو با چي كار بندازيم ... با كدوم شعر بسوزيم

خسرو ، هامون خوبي بود .

اصلن ميدوني چيه ؟ اون رگه هاي غمي كه تو صداش بود رو دوست داشتم وقتي كه مي گفت: حال همه ي ما خوب است اما تو باور مكن

اون بانو گفتن هاشو دوست داشتم .. اصلن تو نخ اين نبودم كه چي ميگه ولي عاشق اين بودم كه با طنين صداش بشنوم :

من راه خانه ام را گم كرده ام بانو

راستی چرا هامون همه جا پا برهنه بود ؟

ولش کن ....

فقط:

از خانه كه مي آيي دستمالي سپيد ، پاكتي سيگار ، گزينه شعر فروغ و تحملي طولاني بياور ، احتمال گريستن ما بسيار است

shak7 — Fri, 04 Jul 2008 15:15:18 GMT

در انتهاي شاخه

شكوفه

انكار انتهاست

يداله رويايي

۱۳ تیرماه ۱۳۸۷ خورشیدی

shak7 — Fri, 04 Jul 2008 07:21:13 GMT

هي با توام آسمان بردار كلاهت را دارم سان مي بينم

حتا يك نفرتان نمي تواند پوستش را چون من شيار اندازد تا نماند بر آن جز رد در رد ِ لب و لب ،اگر مي خواهيد حتا از نرم نرمترمي شوم، من ديگر نه آن منم كوهي مويانم من كوهي از رگ به خود پيچانم مگر كوه هم دل دارد ؟هنوز و هنوز و هنوز خيسم مي كند موجاموج درياي شهر، نيمه شب چاقو مي كشد مي رسد سر مي برد گم شو ببين آرامم آرامتر از نبض يك مرده يادت رفت چه مي گفتي ؟بازگو با قرنها كه من مي سوزم بر عرشم بريد من بزرگ نيستم من بر هر آنچه هست نوشته ام نيست ،من ميخ كفشم از هر تراژدي گوته دردناكتر است، بر صليب اي آدمها دردم مي دهيد اما عزيزتان مي دارم نزديكتان مي دانم كاش زنده بوديد زنده تان به كارم مي آمد زنده تان را دوست دارم نه موميايي شده تان را،دوستتان دارم اما ساده تان را دوست دارم نه جلاي كتابي شده تان را ،نمي خواهد چيزي بگوييد خودم خوب مي دانم چرند مي گويم

هر آنجايم كه درد آنجاست زيرا من بر هر دانه ي اشك مصلوب شده ام، من از تن جان خواهم كند من جان ِ كنده از تن زير پا صاف خواهم كرد نترس در اين روزگار سياه ِ خيانت از كف داده ام هزار چهره ام را آري من هم فرشته ام من هم فرشته بوده ام من هم نگاهي داشته ام اما چه كنم خسته ام ول مي گردانم با خودم كابوسم را تنديس سازم ،ديوانه، از فريادهاي دردم شعر مي تراشم قدمم مسافت را در كوچه ها لگد مال مي كند جهنم درونم را اما چاره چيست ؟سال را از ياد مي برم روز را تاريخ را به محبس مي روم به انفرادي تنها روزنه ام برگي سفيد شايد متولد شد جادوي انسان ستيز كلمه با همه ي پرتوهاي رنج اما چه كنم امروز جز دود سيگارم تنپوشي برايت ندارم ،بُردي خوش باش درد دارم مي روم مغزم را آرام كنم در تشنج رود، مگر نمي بينيدم ؟ بر برگي كاغذ مصلوب شده ام ميخهايم كلمه ،نمي فهمم چرا سرم يكهو با همه ي سبكسري ام هزارها تُن وزن پيدا كرده از چه مي ترسيد از اينكه با غصه هايم سرتان را بخورم ؟ مگر سنگ صبوريد ؟

امروز هرچه بادا باد غزل بدرودم را

مي سرايم

ولاديمير مايا كوفسكي

۱۳ تیرماه ۱۳۸۷ خورشیدی